Οι κατοικίδιες γάτες ξέρουν πώς να αποσπούν μεζέδες από τα αφεντικά τους: έχουν μάθει να εμπλουτίζουν το γουργούρισμά τους με ήχους υψηλής συχνότητας οι οποίοι εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη ευαισθησία στο κλάμα των μωρών.
Το γουργούρισμα των αιλουροειδών, ένας ήχος χαμηλής συχνότητας γύρω στα 27 Hertz, εκφράζει συνήθως ικανοποίηση, όταν για παράδειγμα κάποιος τα χαϊδεύει.
Οι γάτες επίσης γουργουρίζουν όταν αναρρώνουν από ασθένειες και τραύματα, ίσως για να ζητήσουν βοήθεια ή να καθησυχάσουν τον εαυτό τους.
Γουργουρίζουν όμως και όταν πεινάνε.
Ψυχολόγος είχε την έμπνευση να ξεκινήσει έρευνα όταν ο γάτος της άρχισε να την ξυπνάει κάθε πρωί με ένα ενοχλητικό γουργούρισμα το οποίο απλά δεν μπορούσε να αγνοήσει.
Ήταν προφανές ότι ζητούσε κέρασμα.
Για να μελετήσει το φαινόμενο, ζήτησε από 10 ιδιοκτήτες γάτων να ηχογραφήσουν το γουργούρισμα των κατοικίδιών τους όταν τις χάιδευαν και όταν ήταν ξεκάθαρο ότι πεινούσαν.
Πενήντα εθελοντές, από τους οποίους πολλοί δεν είχαν καμία εμπειρία με γάτες, κλήθηκαν στη συνέχεια να αξιολογήσουν πόσο επείγον ακουγόταν κάθε ηχογραφημένο γουργούρισμα.
Το 75% των εθελοντών αναγνώρισαν με ευκολία τα πεινασμένα γουργουρίσματα.
Η ακουστική ανάλυση αποκάλυψε ότι όταν οι γάτες πεινάνε εμπλουτίζουν το υπόκωφο γουργούρισμά τους με μια κραυγή υψηλής συχνότητας που παραπέμπει σε ανθρώπινο μωρό.
Όταν αυτός ο ήχος αφαιρέθηκε από τις ηχογραφήσεις, τα γουργουρίσματα γινόταν λιγότερο ενοχλητικά και επείγοντα.
Διαπιστώθηκε μάλιστα ότι, μεταξύ όλων των γάτων της μελέτης, ο Πέπε ήταν ο καλύτερα εκπαιδευμένος στο να απαιτεί κεράσματα.
